Πώς είναι να έχεις γεννηθεί χωρίς γλώσσα; Μία γυναίκα εξομολογείται…



Η περίπτωση της αγλωσσίας, δηλαδή να γεννηθεί κάποιος χωρίς γλώσσα, είναι μία εξαιρετικά σπάνια περίπτωση.

Η Kelly Rogers περιγράφοντας στον Guardian τη σπανιότατη κατάστασή της λέει: «Υπάρχουν μόλις 11 καταγεγραμμένες περιπτώσεις αγλωσσίας στον κόσμο, οπότε είναι σαν να ανήκω σε μια αποκλειστική λέσχη για λίγους! Παρά το γεγονός ότι γεννήθηκα χωρίς γλώσσα, μπορώ και μιλάω και καταπίνω και γεύομαι όπως ο κάθε ένας. Διαθέτω τη βάση της γλώσσας και τους μύες αλλά πέρα από αυτά δεν υπάρχει τίποτα στο στόμα μου».

Και συνεχίζει: «Όλοι οι άνθρωποι με αυτή την κατάσταση δεν είναι αρκετά τυχεροί ώστε να μπορούν να μιλήσουν. Η βάση της γλώσσας δεν φτάνει στον ουρανίσκο, αλλά χρησιμοποιώ το εσωτερικό από τα μάγουλά μου, τα χείλη μου, τα δόντια μου και το κάτω μέρος του στόματός μου. Κανείς δεν με έμαθε για το πώς να μάθω να λέω για παράδειγμα τους ήχους του Β ή του Γ. Νόμιζα ότι ο καθένας μίλησε με τον τρόπο που το κάνω εγώ.

Γεννήθηκα το 1969, πριν τη «γέννηση» του υπερηχογραφήματος. Ήταν μια κανονική εγκυμοσύνη και δεν υπήρχε τίποτα που να υποδηλώνει ότι θα ήμουν διαφορετική. Αλλά όταν γεννήθηκα, η μαμά μπορούσε να δει, κοιτάζοντας στο στόμα μου, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ο γιατρός είδε τη βάση της γλώσσας μου και της είπε: «Ω, έχει μια μικρή γλώσσα. Θα είναι μια χαρά». Ήμουν τυχερή, γιατί δεν είχα προβλήματα με τον αεραγωγό μου και κατάφερνα να καταπίνω. Ήταν δύσκολο στην αρχή, αλλά χρησιμοποιούσα ένα προσαρμοσμένο μπουκάλι για να με τροφοδοτεί με νερό.


Αργότερα, οι γιατροί είπαν στους γονείς μου ότι δεν θα μπορούσα να μιλήσω ή ότι η ομιλία μου θα ήταν πολύ περιορισμένη. Είμαι βέβαιη ότι ήταν πολύ δύσκολο γι’ αυτούς αυτό που άκουσαν. Αλλά ήταν μόνο 22 ετών και δεν είμαι σίγουρη πόσο σοβαρά το πήραν. Ήμουν το πρώτο και μοναδικό τους παιδί και το καλύτερο που έκαναν ήταν να με αντιμετωπίζουν σαν να μην υπήρχε τίποτα κακό. Αλλά καθώς μεγάλωνα, ήξερα ότι είχα γονείς και μια οικογένεια που με αγάπησε μέχρι θανάτου.

Ήταν τα μικρά πράγματα που με ενοχλούσαν. Οι ξαδέλφες μου έβγαζαν τις γλώσσες τους και σκεφτόμουν «Γιατί δεν μπορώ να κάνω και εγώ αυτό;» Και δεν μπορούσα να κάνω φούσκες με τη τσίχλα... Οι ενήλικοι ρωτούσαν το όνομά μου και έπρεπε να το επαναλαμβάνω μερικές φορές και αναρωτιόμουν γιατί δεν με καταλάβαιναν. Το όνομά μου είναι Kelly και ο σκληρός ήχος του Κ είναι ένα από τα πιο δύσκολα για μένα να το κάνω.

Επιπλέον, έχω μικρό σαγόνι επειδή δεν υπάρχει γλώσσα για να συμπληρώσει το χώρο. Οι περισσότεροι άνθρωποι προσέχουν αυτό πρώτα παρά το γεγονός ότι δεν έχω γλώσσα.

Όταν ξεκίνησα την προσχολική εκπαίδευση, με πείραζαν συνέχεια. Ένα κορίτσι με πλησίαζε κάθε μέρα και μου έλεγε πως έχω στραβό στόμα. Εγώ θυμάμαι να σκέφτομαι «τι σημαίνει αυτό;». Μια μέρα απλά απάντησα, «ξέρω! Θέλεις να παίξουμε;». Γίναμε φίλοι και ποτέ δε με ξαναρώτησε.


Επισκέφτηκα έναν πλαστικό χειρουργό όταν ήμουν 10 ετών, που πρότεινε να φτιάξω μια ψεύτικη γλώσσα. Απλώς σκέφτηκα: «Γιατί να το κάνατε αυτό;». Ενδιαφέρθηκα περισσότερο να βάλω πηγούνι και σαγόνι αλλά ήμουν 18 και ο χειρουργός είπε ότι ήταν επικίνδυνο να κάνω κάτι τέτοιο σε περίπτωση που αυτό εμπόδιζε την ομιλία μου. Ήταν η σωστή απόφαση.

Η γεύση μου είναι απολύτως φυσιολογική. Μου είπαν ότι βρίσκεται στη βάση της γλώσσας μου... Είμαι σε θέση να δοκιμάζω ένα πλήρες φάσμα γεύσεων. Μπορώ να φάω τα πάντα, ακόμα και παγωτό. Απλώς χρησιμοποιώ τα χείλη μου. Το μόνο που είναι δύσκολο είναι να δαγκώσω ένα μήλο, αλλά αυτό οφείλεται στην ευθυγράμμιση των γνάθων.

Πώς είναι να φιλάς χωρίς γλώσσα; Λοιπόν, μου αρέσει να φιλάω και μου έχουν πει ότι είμαι καλή στα φιλιά. Είναι σίγουρα διαφορετικό, αλλά δεν είχα κανένα παράπονο».


Πηγή: news.gr
_