Χθεσινό μήνυμα αναγνωστη του bloko.gr
Διάβασα στο BLOKO τον τίτλο: «Οι κρίσεις στην Αστυνομία που αναμένονται το
απόγευμα και οι αλλαγές στις οποίες θα προχωρήσει ο Χρυσοχοΐδης» και,
ειλικρινά, είναι από εκείνες τις διατυπώσεις που αποκαλύπτουν όλη την
παθογένεια με μία πρόταση: δεν περιγράφουν μια θεσμική διαδικασία, αλλά ένα
πολιτικό “χειριστήριο”. Σε ένα ευνομούμενο κράτος, με διακριτούς ρόλους, ο
υπουργός χαράσσει πολιτική ασφάλειας, θέτει προτεραιότητες, εξασφαλίζει
πόρους και λογοδοτεί πολιτικά· δεν “προχωρά σε αλλαγές” σαν να μοιράζει
καρέκλες σε γραφείο, ούτε αντιμετωπίζει την υπηρεσιακή ιεραρχία ως
προέκταση του πολιτικού του μηχανισμού. Όταν η δημόσια συζήτηση (και οι
τίτλοι) παρουσιάζουν τις κρίσεις και τις μετακινήσεις σαν προσωπικό “έργο”
του εκάστοτε υπουργού, αυτό που κανονικοποιείται είναι η αντίληψη ότι η
ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας είναι λάφυρο και όχι θεσμός, ότι οι θέσεις
είναι ανταμοιβές και όχι ευθύνη, ότι η αξιοκρατία είναι διακοσμητική λέξη
που βολεύει μόνο στις ομιλίες.
Και το πιο ειρωνικό είναι ότι τα ίδια τα επίσημα δελτία δείχνουν πως οι
κρίσεις περιγράφονται ως διαδικασία συμβουλίων υπό την προεδρία του Αρχηγού
της Ελληνικής Αστυνομίας, με συγκεκριμένη σύνθεση και τυπικότητα, δηλαδή ως
θεσμικός μηχανισμός και όχι ως προσωπική λίστα “αλλαγών” ενός πολιτικού
προσώπου. Άρα το ερώτημα δεν είναι μόνο “τι δουλειά έχει ο υπουργός να
προχωρεί σε αλλαγές;” αλλά γιατί ανεχόμαστε να πλασάρεται έτσι, σαν να
είναι φυσιολογικό ο διοικητικός σκελετός της Ελληνικής Αστυνομίας να
κουμπώνει και να ξεκουμπώνει με πολιτικό κατσαβίδι. Γιατί τότε δεν μιλάμε
για διακριτό Αρχηγείο, αλλά για βιτρίνα, και πίσω από τη βιτρίνα ένα
γνώριμο μοντέλο: όποιος έχει την πολιτική καρέκλα, νομίζει ότι έχει και το
δικαίωμα να στήσει “δική του” διοίκηση, με όρους επικοινωνίας, ισορροπιών
και ημετέρων. Κι αν αυτό είναι το μήνυμα που εκπέμπεται προς τα κάτω, μην
απορούμε μετά όταν η Υπηρεσία πιέζεται να λειτουργεί με άγχος συμμόρφωσης
αντί για επαγγελματισμό, με φόβο “μην εκτεθούμε” αντί για αλήθεια “να
κάνουμε σωστά τη δουλειά”, με κριτήριο την πολιτική εύνοια αντί για την
απόδοση. Ο τίτλος, λοιπόν, μπορεί να γράφτηκε για να “πουλήσει” είδηση,
αλλά στην ουσία ξεπουλάει κάτι πιο σοβαρό: την ίδια την ιδέα της θεσμικής
αυτοτέλειας και της αξιοκρατικής κρίσης.
*Ελπίζω να δημοσιευθεί και να μην λειτουργήσει η λεπίδα της λογοκρισίας
0 Σχόλια