Ticker

6/recent/ticker-posts

idirect.gr

Δ. Γιαννάκης: Πανεπιστημιακό πτυχίο, τίτλος αριστείας ή ευκαιρία για αγγαρείες


Άρθρο του Αντιπροσώπου Ε.ΑΣ.Υ.Α. στην εφημερίδα της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αθηνών «Σύγχρονη Αστυνομία»  που μόλις κυκλοφόρησε.

Tο Αστυνομικό Σώμα διαθέτει ίσως τους περισσότερους αποφοίτους ΑΕΙ από οποιοδήποτε άλλο Υπουργείο στο δημόσιο τομέα. Δυστυχώς όμως, όλοι οι πτυχιούχοι που σπούδαζαν ενώ παράλληλα εκπλήρωναν τα υπηρεσιακά τους καθήκοντα κατάφεραν, στη καλύτερη περίπτωση να κοσμήσουν τον τοίχο του σαλονιού τους, με ένα ακόμη κάδρο, κάθως κατέ­βαλαν κόπο και χρήματα για να αποκτήσουν γνώσεις και ικανότητες τις οποίες σπάνια θα χρειαστεί να εφαρμόσουν κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, ακόμη και εάν είναι απόλυτα συναφείς και συμβατές με αυτά. Ακόμη και σε εκείνη τη σπάνια περίπτωση όπου η ΕΛ.ΑΣ. θα αναγνωρίσει, εκείνα τα επιπλέον του μέσου αστυνομικού προσόντα, θα γίνει σε βάρος του πτυχιούχου αστυνομικού. Είναι γνωστό τοις πάσοι, το δυστυχές γεγονός πωςη κατοχή επιπλέον προσόντων στην Αστυνομία δεν αναγνωρίζεται ως εργαλείο για αναβάθ­μιση των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τον πολίτη, αλλά ως μια μόνιμη δικαιολογία για παραπανίσια και φυσικά εκτός προβλεπόμενου καθηκοντολόγιου, πάρεργα. Όλοι έχουμε γίνει μάρτυρες συναδέλφων που κάνανε το λάθος να καταθέσουν τα πτυχία τους (ΑΕΙ, ξένες γλώσσες, διπλώματα οδήγησης) στο φάκελο τους και βρέθηκαν ξαφνικά χωρίς τη θέληση τους σε Υπηρεσίες που φτιάχτηκαν εν μια νυκτί ή σε κάποια υπηρεσία που λόγω δυστροπί­ας του ασκούντος τη Διοίκηση έχει έλλειψη ατόμων με την αιτιολογία «έλα μωρέ ,αφού εσύ τα ξέρεις αυτά και μας είσαι απαραίτητός/η».

 

Κανείς δεν αναρωτήθηκε πόσο εύκολη ήταν, για έναν αστυνομικό η φοίτηση σε ένα Ελ­ληνικό κυρίως πανεπιστήμιο. Χωρίς να σταθούμε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι ακόμη και η φοιτητική άδεια υποδιπλασιάστηκε από τις είκοσι ημέρες στις δέκα ή τα ασταθή ωράρια ερ­γασίας που καθιστούν αδύνατη τη δια ζώσης παρακολούθηση των μαθημάτων, τον προσω­πικό χρόνο και χρήμα που δεν περισσεύει από τον πενιχρό μισθό, ο φοιτητής αστυνομικός έχει να αντιπαρατεθεί με ένα ολόκληρο και δυστυχώς παγιωμένο σύστημα παρωχημένων αντιλήψεων, τόσο από τη πλευρά της ίδιας του της υπηρεσίας όσο και από εκείνη του ιδρύ­ματος που τον φιλοξενεί με την ιδιότητα του φοιτητή.

 

Από την πλευρά της υπηρεσίας συνήθως, ευτυχώς και προς τιμή κάποιων συναδέλφων όχι πάντα, η προσπάθεια αυτή αντιμετωπίζεται με καχυποψία «το κάνει για τις άδειες» θα βρεθούνε ορισμένοι να πούνε ενώ κάποιοι άλλοι δεν θα χάσουν ευκαιρία να υποδείξουν τη θέση του αστυνομικού στη κοινωνία, υποβαθμίζοντας ίσως και άθελα τους τον ρόλο, το έργο και την αναγκαιότητα εκείνης της αστυνομίας, που δεν είναι μόνο για να κάνει περιπο­λίες, να ανταλλάσσει πυροβολισμούς ή να παλεύει στο πεζοδρόμιο με τον κοινό εγκλημα­τία. Το πρόσωπο του εγκλήματος στις μέρες μας, δεν βρίσκεται μόνο σε εκείνο του γνωστού μικροκακοποιού της γειτονιάς.Το έγκλημα οργανώθηκε, δικτυώθηκε εντός και εκτός της χώ­ρας και η αντιμετώπιση του απαιτεί νέες προσεγγίσεις, με πιο τρανταχτό παράδειγμα την εξιχνίαση της δολοφονίας που συγκλόνισε ολόκληρη την Ελλάδα, στα Γλυκά Νερά. Πόσοι απόφοιτοι ψυχολογίας, κοινωνιολογίας, ανθρωπολογίας, εγκληματολογίας, πληροφορικής, ιατρικής,νομικής και άλλων επιστημονικών κλάδων βαράνε σκοπιές ενώ θα μπορούσαν να τοποθετηθούν σε θέσεις όπου το πτυχίο τους θα αποφέρει οφέλη όχι μόνο στην Ελληνική πολιτεία αλλά και τους ίδιους αποτελώντας παράδειγμα προς μίμηση και για τους νεότε­ρους αστυνομικούς.

 

Τη κατάσταση που επικρατεί στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, κυρίως της πρωτεύουσας και της συμπρωτεύουσας, τη γνωρίζουμε όλοι, ακόμη και αν περάσαμε έξω από αυτά. Ο αστυ­νομικός φοιτητής αποτελεί κόκκινο πανί για μερίδα φοιτητών καθώς πιστεύεται ότι βρίσκε­ται σε διατεταγμένη υπηρεσία με αντικείμενο την παρακολούθηση και υπονόμευση του «ρωμαλέου» φοιτητικού κινήματος. Κρύβεις την ιδιότητα σου, δεν συναναστρέφεσαι με συμφοιτητές σου, αποφεύγεις εκείνα τα μαθήματα που φαίνεται να προσελκύουν πολλούς από τους διώκτες σου,νιώθεις και για κάποιους είσαι παρείσακτος καταλήγοντας περιθωρι­οποιημένος. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις αστυνομικών φοιτητών που δέχτηκαν άνανδρες επιθέσεις από ομάδες ατόμων ή που είδαν τα οχήματα τους να βανδαλίζονται, μόνο και μόνο επειδή τόλμησαν να αναζητήσουν τη γνώση.

 

Οιμεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό αποτελούν όνειρο, που παρέμεινε όνειρο για όλους εκείνους τους «άτυχους» που η Υπηρεσία αρνήθηκε τη σχετική άδεια στην αλλοδα­πή. Το ερώτημα, με ποια κριτήρια κάποιοι συγκαταλέγονται στους άτυχους είναι ρητορικό. Όσο για το διδακτορικό είναι πιστεύω χαμένος χρόνος και κόπος, καθώς λόγω του επαγ­γέλματος μας είναι αδύνατο να δεχθούν στις τάξεις τους οι διδάσκοντες ή οι διδασκόμενοι κάποιον από εμάς.

 

Επομένως, με ποια κίνητρα και ποιο κουράγιο θα αποφασίσει ένας νέος αστυνομικός να σπουδάσει,να έρθειδηλαδή σε ρήξη με τους συναδέλφους του, τη Διοίκηση και ίσως εκείνα τα άτομα του γνωστού ιδεολογικού χώρου που λυμαίνονται των ελληνικών πανεπιστημίων; Θα το κάνει μόνο για τον εαυτό του όπως χαρακτηριστικά κάποιοι λένε προσπαθώντας είτε από φθόνο είτε από άγνοια να αποδομήσουν τη προσπάθεια του; Μα πραγματικά υπάρχει κάποιος που δεν σπούδασε για τον εαυτό του;

 

Από τη μια το Κράτος μη έχοντας την οικονομική ευχέρεια να δώσει ένα επίδομα όπως σε όλο το δημόσιο τομέα, αρκείται να μοιράζει βαθμούς, και από την άλλη η Ηγεσία μας προτιμάει να μην αξιοποιεί τα άτομα αυτά στις κατάλληλες θέσεις, ενώ υπάρχει η δυνα­τότητα. Για παράδειγμα κάποιος που έχει πτυχίο Πληροφορικής λογικό είναι να μπορεί να προσφέρει περισσότερα από οποιονδήποτε χωρίς πτυχίο στην Διεύθυνση Πληροφορικής, στο Ηλεκτρονικό Έγκλημα, ως TOPUSER κτλ. Το ίδιο και οι άλλες ειδικότητες που ενώ έχου­με στο Σώμα αποφοίτους των Σχολών αυτών, προτιμούμε να προκηρύσσουμε νέες θέσεις για Πολιτικό Προσωπικό ή Αξιωματικούς Ειδικών καθηκόντων, “για τους γνωστούς πάντα λόγους”, και οι δικοί μας πτυχιούχοι να είναι σε κάποια σκοπιά ή εποχούμενη περιπολία.

 

Συμπερασματικά,θα πρέπει οι ασκούντες τη Διοίκηση να βάλουν στην άκρη το εγώ τους και να μην βλέπουν τους ανθρώπους αυτούς ως απειλή, αλλά ως μια ευκαιρία για να καταφέ­ρει η Αστυνομία να περάσει στην επόμενη εποχή. Η ζήλεια είναι ανθρώπινη αλλά τελείως ανούσια όταν δεχόμαστε βολές από παντού. Η Αστυνομία με αυτούς που δεν επαναπαύ­ονται και προσπαθούν, αφήνοντας πίσω την καλοπέραση ενός μόνιμου μισθού, θα πάει μπροστά. Εν κατακλείδι, πρέπει άμεσα να δοθεί ένα επίδομα στους ανθρώπους αυτούς ως επιβράβευση για τον κόπο τους και ως κίνητρο για τους υπόλοιπους, μόνο έτσι θα αλλάξει και η εικόνα που έχει και η κοινωνία για εμάς.

easya.gr






Δημοσίευση σχολίου

6 Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Πολυ εύστοχο άρθρο , αντικατοπτρίζει 100% την πραγματικότητα ! Επίδομα πτυχίου εδώ και τωρα!
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Θα εννοείς βέβαια επίδομα δεύτερου πτυχίου. Δεν νομίζω να υπάρχει στο Δημόσιο. Όλοι από τις πανελλήνιες πτυχιούχοι είμαστε.
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
..".την αναγκαιότητα εκείνης της αστυνομίας, που δεν είναι μόνο για να κάνει περιπο­λίες, να ανταλλάσσει πυροβολισμούς ή να παλεύει στο πεζοδρόμιο με τον κοινό εγκλημα­τία. Το πρόσωπο του εγκλήματος στις μέρες μας, δεν βρίσκεται μόνο σε εκείνο του γνωστού μικροκακοποιού της γειτονιάς"
Μικροκακοποιος αυτός με τον οποίο ανταλλάσσουμε πυροβολισμούς ...μάλιστα...
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Έλεος πια με τους φοιτητές αστυνομικους που δεν πατάνε ποτέ τους για Υπηρεσία και όλο φοιτητικές άδειες. Ενώ εμείς οι υπόλοιποι καλυπτουμε τις βάρδιες τους.
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Χρειάζονται ρηξικέλευθες αλλαγές, διαφορετική προσέγγιση για την εξάλειψη των ανισοτήτων μεταξύ των υπηρετούντων στο σώμα.<>.Να σας υπενθυμίσω ότι προσφάτως καταργήθηκε η προαγωγή των πτυχιούχων αστυνομικών. Όμως σήμερα σου δίνεται η δυνατότητα με το πτυχίο που απέκτησες μετά την σχολή να φύγεις από την αστυνομία και να σταδιοδρομήσεις κάπου αλλού ανάλογα με τα προσόντα σου. Η κακομοιριά μερικών συναδέλφων ότι λαμβάνοντας φοιτητική άδεια επιβαρύνονται με περισσότερες υπηρεσίες καταδεικνύει την διαφορετικότητα, την αναξιοκρατία που υπάρχει στο σώμα.
Ο χρήστης ilias είπε…
Όπως είπε και στο γνωστό λούφα και παραλαγή, στην Αστυνομία και πτυχιούχος να είσαι σκατά θα καθαρίζεις. Έχουν περάσει 40 χρόνια από το έργο και τίποτα δεν άλλαξε!!!