Η αλλεργία στα λουλούδια δύο αστυνομικών και η ατομική ευθύνη


Εν αρχή ην το μηδέν και μετά ο χωροχρόνος. Πάντα έτσι ήταν. Γιατί ο χωροχρόνος καθορίστηκε από το μηδέν και στη συνέχεια το προσδιόρισε. Γιατί τα λέμε τα μικρά αυτά; Γιατί υπάρχει καθημερινή εφαρμογή της συνοπτικής δυαδικής σχέσης.

Νοέμβρης και Δεκέμβρης καθορίζονται από δύο γεγονότα με τη δική τους σημασία. Με σημειολογία που φέρει αρνητικά πρόσημα για την αστυνομία. Όχι για το όλον. Κι αυτό γιατί δεν μάθαμε, ειδικά στην περίπτωση του Δεκέμβρη πως το ένα δεν χαρακτηρίζει το όλον. Έρχονται ωστόσο κάθε τόσο και κάθε χρόνο, κάποιοι να δηλώσουν, συνειδητά ή όχι, πλευρά κι επιθυμίες, που δυστυχώς, στην σπουδή της πολιτικής σκύλευσης συμπαρασύρει σκόπιμα αλλά άκριτα για τις επιπτώσεις και τις όποιες εναλλακτικές εφαρμογές το σύνολο. Φοράς στολή; Είσαι φασίστας.  Κριτικάρεις τη στολή; Είσαι αναρχοφασίστας.
 
Την ημέρα του Πολυτεχνείου, αστυνομικός επέβαλε πρόστιμο σε γυναίκα που ήθελε να καταθέσει ένα λουλούδι στο μνημείο. Και μετά η ηγεσία έτρεξε ν' ακυρώσει την χρηματική ποινή. Η πράξη όμως δεν ακυρώνεται. Και δεν ακυρώνεται πρώτον γιατί η ανάμνηση της ιστορικής σημειολογίας ήταν πολύ ισχυρή και ο αστυνομικός είχε δεδομένο έλλειμμα συνείδησης του χωροχρόνου. Και άντε αυτό αιτιολογείται, πάνω στην θέρη του υπηρεσιακού ζήλου. Δεν τον ξέρουμε τον άνθρωπο και δεν γνωρίζουμε εάν και τις υπόλοιπες ημέρες του κάθε χρόνου ασκεί με την ίδια ζέση τα καθήκοντα του. Οπότε δεν μπορούμε να κρίνουμε τον πολιτικό ή όχι χαρακτήρα της πράξης. Περιοριζόμαστε να στηλιτεύσουμε την ασύγκαιρη ακαταλληλότητα της πράξης ως αποτέλεσμα του ελλείμματος συνείδησης του χωροχρόνου.

Η χθεσινή περίπτωση ήταν πολύ διαφορετική. Το ερώτημα είναι εάν αξίζει ένας τέτοιος αστυνομικός ως συνάδελφος στους αστυνομικούς. Από καταβολής συνείδησης και αυτογνωσίας του ανθρώπου, καθιερώθηκε ο άγραφος νόμος της αποφυγής βεβήλωσης ή σπίλωσης της μνήμης ενός νεκρού. Πόσο μάλλον ενός δεκαπεντάχρονου. Πολύ δε περισσότερο ενός μνημείου. Συμφωνούμε ή διαφωνούμε με τις πράξεις του. Αυτό εν ολίγοις ως υπαρξιακή επιλογή ονομάζεται ανθρωπισμός. 

Ο αστυνομικός που χθες διέπραξε το ανόσιο ατόπημα, είτε από πρόθεση, είτε από αβελτηρία, δεν κατανόησε που βρίσκεται, τί αποπνέει και ποια η σημειολογία του χωροχρόνου. Έδειξε έλλειμμα σεβασμού στο νεκρό. Έδειξε έλλειμμα σεβασμού στους συναδέλφους του, που με αυτοσυνείδηση, και αυτογνωσία έκαναν ότι ορίζει το ιερό καθήκον. 

Το δύσκολο στην κατανόηση του πράγματος, είναι πως δεν βρέθηκε ένας να τον σταματήσει. Δυστυχώς... Κάπου εδώ χάθηκε και η ατομική ευθύνη.


του Γιώργου Καραϊβάζ


 
 







1 σχόλια :

Νίκος είπε...

Ούτε εμείς έχουμε καταλάβει κ.Καραϊβάζ τί αποπνέει και ποια η σημειολογία του χωροχρόνου, γιατί δεν μας το εξηγείτε καλύτερα; Δεν βλέπουμε την ίδια ευαισθησία από την αριστερά και την πολιτεία όταν βεβηλώνονται τα σύμβολα του Έθνους, όταν βεβηλώνεται η μνήμη πραγματικών ηρώων που έπεσαν για την πατρίδα. Χορτάσαμε από τους μύθους της αριστεράς που ψάχνει εναγωνίως θύματα για να τα ηρωοποιήσει. Δεν είναι ήρωας ένα παιδί που σκοτώθηκε αδίκως από εξοστρακισμό σφαίρας ενός αστυνομικού, δεν είναι ήρωας κάποιος που σκοτώθηκε σε προσωπική αψιμαχία από κάποιον ακροδεξιό, δεν είναι ήρωας ένας ληστής, ναρκομανής, φορέας του έιτζ που πέθανε από οργανικά αίτια. Ήρωες είναι οι νεκροί της ΜΑΡΦΙΝ, ήρωες είναι οι πιλότοι μας που έχουν σκοτωθεί εν ώρα καθήκοντος, ήρωες είναι οι αστυνομικοί και πολίτες που δολοφονήθηκαν από αριστερούς τρομοκράτες, ήρωες είναι όλοι οι άνδρες των ΜΑΤ που προσπαθούν να αποτρέψουν την καταστροφή της πόλης μας εδώ και δεκαετίες από τους αναρχικούς. Αν δεν σας κάνουν όλοι αυτοί να πάτε όλοι οι προοδευτικοί αριστεροί και δημοκράτες να στελεχώσουν τα ΜΑΤ και την αστυνομία αντί να είναι σε θέσεις με παχυλούς μισθούς και να ζουν μέσα στην χλιδή. Πρέπει να μπει ένα τέλος στην προπαγάνδα και των φασισμό των ηττημένων του εμφυλίου, αρκετά τους ανεχθήκαμε τόσες δεκαετίες να παρουσιάζονται ως θύματα ενώ έχουν διαβρώσει το δημόσιο και τον συνδικαλισμό στις καλύτερες θέσεις.