Επίθεση με βιτριόλι: Η βιβλιογραφία λέει ότι οι περισσότεροι δράστες είναι άνδρες - της Αγγελικής Καρδαρά

Ανάρτηση τής Αγγελικής Καρδαρά: Δεν με βρίσκει σύμφωνη η διάσταση που αναδεικνύεται σε αρκετά άρθρα ότι η επίθεση με βιτριόλι είναι καθαρά μια γυναικεία μέθοδος που "προσιδιάζει" στο
γυναικείο μυαλό και πηγάζει από γυναικεία αντιζηλία. Τα στοιχεία της βιβλιογραφίας μας δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων είναι γυναίκες, δράστες είναι άντρες, γι' αυτό και οι συγκεκριμένες επιθέσεις χαρακτηρίζονται ως gender-based crimes, ενώ στη Βρετανία όπου παρουσιάζεται αύξηση των επιθέσεων με οξύ, θύματα αλλά και δράστες στην πλειοψηφία τους είναι άντρες και οι επιθέσεις αυτές στις περισσότερες περιπτώσεις αφορούν τις συμμορίες δρόμου.
Μάλιστα, αντλώντας πληροφορίες από πολλές μελέτες περίπτωσης / case studies τόσο στη χώρα μας, όσο και διεθνώς, διαπιστώνουμε ότι στην πλειοψηφία των υποθέσεων το άτομο που κρύβεται πίσω από μία επίθεση με οξύ είναι άντρας με τον οποίο το θύμα είχε στενή σχέση (με εντυπωσίασε μία φράση που διάβασα "But most victims know who stole their faces. They had dated them, lived with them, married them"/ τα περισσότερα θύματα γνωρίζουν ποιος τους έκλεψε το πρόσωπο. Είναι άτομα με τα οποία έχουν βγει ραντεβού, έχουν συζήσει, ή τα έχουν παντρευτει"), στενό συγγενικό πρόσωπο (ιδίως σε διαφωνίες για οικονομικά ζητήματα, οικογενειακές διαφορές και θέματα αντιζηλίας) και καταγράφονται και οι περιπτώσεις των εγκληματικών συμμοριών.
Γυναίκα δράστιδα με θύμα γυναίκα είναι, θα έλεγα, πιο σπάνια περίπτωση. Ακόμα και η εικόνα της "βιτριολίστριας" που μπορεί να έχουμε στο μυαλό μας αφορά γυναίκα δράστιδα με θύμα όμως άντρα. Δηλαδή σε ζητήματα ερωτικής αντιζηλίας είναι πιο πιθανό η γυναίκα δράστιδα να στρέψει την εκδικητική της μανία σε άντρα, με σκοπό να τον παραμορφώσει και όχι σε άλλη γυναίκα. Στις υποθέσεις όπου δράστιδα είναι γυναίκα, θύμα γυναίκα και δεν έχουμε καμία εμπλοκή άντρα (πιο σπάνιες, αλλά σαφώς υπάρχει και αυτό το ενδεχόμενο) κύριο χαρακτηριστικό του προφίλ της γυναίκας δράστιδος είναι το στοιχείο της εμμονής. Παραπέμπω στην υπόθεση στο Ανατολικό Λονδίνο, όπου το 2014 μία γυναίκα καταδικάστηκε σε δωδεκαετή κάθειρξη για την επίθεση με οξύ στη φίλη της, γιατί θεωρούσε πως ήταν ομορφότερη από εκείνη και μ’ αυτήν την ομορφιά είχε αποκτήσει εμμονή. Θα ολοκληρώσω με του χαρακτηρισμούς που αποδίδονται σε αυτές τις εγκληματικές επιθέσεις: "νοσηρό", "βάναυσο" και "μακροχρόνια βασανιστικό" έγκλημα.
Χαρακτηρίζεται επίσης ναρκισσιστικό έγκλημα, δεδομένου ότι από τη μία πλευρά ο δράστης έχει τον απόλυτο έλεγχο πάνω στο θύμα, στοιχείο που του δίνει υπέροχη και ένα αίσθημα κυριαρχίας και εξουσίας και το θύμα από την άλλη δεν θα αναγνωρίζει ούτε το ίδιο τον εαυτό του μετά από μία τέτοια επίθεση. Αν η έκβαση δεν αποβεί μοιραία και το άτομο δεν οδηγηθεί στον θάνατο που συνήθως δεν οδηγείται, η βλάβη που θα προκληθεί σε πρόσωπο, σώμα αλλά και ψυχή είναι τεράστια και συχνά μη αναστρέψιμη.