Υπουργός δημόσιας τάξης: "Θα μας φάνε οι συνδικαλιστές..."

Με αφορμή την πρόσφατη σκιαμαχία μεταξύ συνδικαλιστών για το αν πρέπει ή όχι να γίνει επιδοματικός διαχωρισμός μεταξύ μάχιμων και μη αστυνομικών, θυμηθήκαμε
μία παλιά (πολύ παλιά είναι η αλήθεια) ιστοριούλα.

Μεταφερόμαστε κάπου στο 1997. Υπουργός δημόσιας τάξης τότε ο κ. Ρωμαίος (εκ του αποτελέσματος όχι και η καλύτερη επιλογή είναι η αλήθεια) και ο υποφαινόμενος έχοντας καταγράψει μόλις 4 χρόνια στο αστυνομικό ρεπορτάζ.

Στο προσκήνιο (αν μη τί άλλο) οικονομικές διεκδικήσεις αστυνομικών. Μέσα στην αφέλεια μας ρωτήσαμε κάτι τον τότε υπουργό θέτοντας το ερώτημα κάπως έτσι. "Σίγουρα οι οικονομικές διεκδικήσεις δεν είναι παράλογες. Παράλογο κατά την άποψη μου είναι ο γενικευμένος χαρακτήρας του. Κι αν αυτοί για να ηχούν εύηχα τα λόγια στα αυτιά των συναδέλφων τους που μεταξύ άλλων είναι η βάση στήριξης του αστυνομικού συνδικαλισμού, εσείς γιατί δεν κάνετε εύλογα τον διαχωρισμό μεταξύ μάχιμων και αμάχων;"

Η απάντηση του κ. υπουργού ήταν: "Σωστό αυτό που λες, αλλά αν το κάνουμε θα μας φάνε οι συνδικαλιστές". 

Η ανταπάντηση μας; "Εντάξει μπορεί κάποια στιγμή κάποιοι από τους αμάχους να ήταν μάχιμοι. Υπάρχουν κι αυτοί που βρίσκονται σε αναγκαστική υπηρεσία γραφείου εξαιτίας τραυματισμιού σε ώρα υπηρεσίας και άλλοι που λόγω ηλικίας επιβάλετε η μετατόπιση τους στα γραφεία. Δεν μπορεί να ισοπεδωθούν όλα. Δλωστε τους όμως την ευκαιρία να επιλέξουν από την ώρα της εξόδου από τις σχολές. Γραφείο ή δρόμο; Εδώ τους βάζετε με σειρά εξόδου σε δύο διαφορετικά ταμεία που ούτως ή άλλως συνιστά διαχωρισμό. Γιατί λοιπόν δεν κάνετε κάτι ως προς την υπηρεσιακή επιλογή;" 

Η εν κατακλείδι έμμεση απάντηση του κ. υπουργού ήταν: "Έχεις δίκιο. Οι αστυνομικοί έχουν μια αυτοκαταστροφική τάση. Αν δεις, η συντριπτική πλειοψηφία των συνδικαλιστών δεν είναι μάχιμοι. Κι αυτό λίγο ως πολύ μας βολεύει. Συνδιαλεγόμαστε πιο εύκολα με αυτούς. Καταλαβαίνουν από πολιτική και μέσω αυτών κάνουμε κι εμείς τη δική μας. Οπότε, όλοι βολευόμαστε...."

Έχει αλλάξει κάτι επί της ουσίας έκτοτε; Μάλλον λίγα πράγματα. Το bloko.gr  επιμένει να λέει πως ο χειρότερος συνδικαλισμός, είναι καλύτερος από τον μη συνδικαλισμό. Το εάν συμπερασματικά οι αυτοκαταστροφικές τάσεις των μάχιμων αστυνομικών εξακολουθούν να ισχύουν ή όχι είναι δικό τους θέμα κι ευχόμαστε κάποτε ν' αλλάξει. Δεν μπορεί να είσαι μάχιμος στο πεζοδρόμιο κι όχι στην ίδια σου τη ζωή.

ΥΓ: Μοναδική ίσως εξαίρεση στον κανόνα ήταν τα ΜΑΤ- ΥΜΕΤ που ελέω εργασιακής ιδιοσυγκρασίας αντιλήφθηκαν γρήγορα ότι χωρίς στήριξη και φωνή, θα ήταν αθύρματα των καταστάσεων και των σκοπιμοτήτων. Αυτοί οχυρώθηκαν κάπως. Οι υπόλοιποι;



του Γιώργου Καραϊβάζ