ΟΙ BLOKISTES μένουν σπίτι ……και επανέρχονται - ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 1Ο : άνθρωποι καρικατούρες ..για μια βόλτα!


Καιρό τώρα το αφεντικό προσπαθούσε  να μας πείσει να επανέρθουμε.  Μετά τις εκλογές είχαμε τα δικά μας, του τα είχαμε και μαζεμένα…..αλλά είχαμε και τις προτάσεις μας…

Τώρα εμείς τρεις άνθρωποι είμαστε, τις παραξενιές μας τις έχουμε, μαζί μένουμε, οπότε ποιο καταδίκη κε Τσιόδρα μου δεν γινόταν. Να είσαι κλεισμένος στο σπίτι με τον Πάνο και την Κλαίρη, μήπως να κάνουμε εκείνη την πραξούλα νομοθετικού περιεχομένου «απαγορεύεται η συνάθροιση πάνω από δύο» να διώξω το Πάνο να μου μείνει η Κλαίρη …να τρώω και κανένα απλό φαγητό?
Σήμερα αποφάσισα να κάνω τον ρουφιάνο της γειτονιάς, βγήκα έξω με ένα παιδικό καροτσάκι της αδελφής μου, που είχε ξεμείνει σπίτι εδώ και χρόνια. Ο ανιψιός μου να σκεφτείτε είναι τώρα 12 ετών. Στο καροτσάκι έβαλα μια κούκλα της Κλαίρης που ένας θεός ξέρει η γαϊδούρα στην ηλικία που είναι γιατί την κρατάει ακόμα.  Ντύθηκα μπαμπάς, γάντια μάσκα καπέλο και γυαλιά και βγήκα έξω.
Κρατάω το καρότσι με περηφάνεια, πατάω και την πλάτη του μωρού να κλαίει, έφτιαξα κατασκευή ολόκληρη να τραβάω το κορδόνι από το χέρι και η κούκλα να κλαίει.
Στη γειτονιά με ξέρουν σχεδόν όλοι, αλλά κανείς δεν μου δίνει σημασία, ο απέναντι έχει βγάλει το σκύλο βόλτα, τον χαιρετάω με χαιρετάει……..αι στο καλό, αυτός δεν έχει σκύλο, μισεί τον από πάνω που έχει σκύλο και όλο το καλοκαίρι τον βρίζει!!!! Βρε βρε πονηρούλη μου!
Σταματάω στο φαρμακείο, η φαρμακοποιός είναι καλή μου φίλη και γνωριζόμαστε χρόνια!! Γελάει μόλις με βλέπει… με ξέρει καλά βλέπετε! Πως πας τις λέω? Α ήρθες και εσύ για μάσκες? με ρωτάει? Τι μάσκες μωρή τρελή της λέω, αφού έχεις βάλει μια πινακίδα μεγαλύτερη και από την βιτρίνα, οι ΜΑΣΚΕΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ!!!...   σου έχω νέα μου λέει συνωμοτικά, βγαίνουν έξω για βόλτα και άμα τους σταματήσει η αστυνομία λένε ότι τάχαμου βγήκαν για μάσκες.  Αρχίζω και φορτώνω…
Συνεχίζω στο Καλλιμάρμαρο…. το στάδιο είναι κλειστό εδώ και μέρες, από τα πρώτα που έκλεισαν.  Κάτι δεν μου πάει καλά, τα μάτια μου είναι η νεύρωση που έχω στην ιδέα ότι θα μπορούσα να έχω πράγματι μωρό…. Στο επάνω διάζωμα βλέπω ανθρωπάκια, κανονικά ανθρωπάκια να τρέχουν να γυμνάζονται… έλα χριστέ και παναγία, αυτοί από πού μπήκαν?
Πετυχαίνω ένα περιπολικό με μεγάφωνο, δυο ευγενικοί αστυνομικοί μου λένε καλημέρα, το μεγάφωνο κάτι λέει στα αραβικά….. τους λέω για τους αθληταράδες που έχουν μπει….και ξαφνικά βλέπω τον Δημητράκη, τον μπαρίστα ….. με πλήρη αθλητική εξάρτηση, μέχρι και διαστημικό χρονόμετρο είχε στο χέρι. Για να καταλάβετε ο Δημητράκης έχει τέτοια σχέση με τον αθλητισμό, που ξεκινάει να λειτουργεί ο εγκέφαλός του μετά τα έξι κοκτέιλ!!! 
Ε! αυτό παραπάει, σέρνω το καρότσι μες το νεύρο, αν ήταν πραγματικό το μωρό θα είχε πάθει εγκεφαλικό για πλάκα. Γυρνάω στο σπίτι και τους μαζεύω στο καθιστικό.
Τελείωσε τους είπα, πρέπει να γυρίσουμε. Που να γυρίσουμε, βλαμμένος είσαι μου λέει ο σοφός της παρέας? Στο χωριό ή στη Βάρκιζα (σημ: εκεί έχουμε ένα μικρό εξοχικό) δεν βλέπεις τι γίνετε?  Άμα συνεννοηθούμε με τον Πάνο γράψτε μου, θα έχουν περάσει τρις κορωνοιοί, δύο σεισμοί, πέντε-έξι αστεροειδής και αυτός ακόμη ….. άντε τώρα.
Εννοώ να γυρίσουμε στο Bloko. Nα γράψουμε.  Εμείς ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ και πάντα μέναμε στα δύσκολα, τώρα θα ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ και θα τα λέμε όπως πρέπει. Και αρχίζω να τους εξηγώ τι βρήκα έξω…… και καθώς συνεχίζω την περιγραφή πετάγεται η Κλαίρη « όχι όχι…… και είχα σκεφθεί ένα κόλπο για να βγαίνω έξω,  θα κάνω τον εθελοντή στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς»….
Ε! αυτόν ήταν, πήρα το αφεντικό αμέσως.  Γιώργο του λέω, κράτα μας την πρώτη σελίδα, ΟΙ BLOKISTES μένουν σπίτι και ….επανέρχονται, α! μήπως έχεις το τηλέφωνο –αυτό το είπα ψιθυριστά για να μην εκτεθώ- του Χαρδαλιά, κάτι τον ήθελα προσωπικό……