Η αστυνομία απέδειξε το αυτονόητο - Μπορεί όταν υπάρχει πολιτική βούληση

Η αρχή έγινε με τις καταλήψεις. Και ειδικά με την κατάληψη Βανκούβερ όταν 15 ημέρες πριν από το Πολυτεχνείο η αστυνομία μπήκε και σφράγισε. Ήταν μια τολμηρή κίνηση στη
σκακιέρα της μονομαχίας. Εκφράστηκαν δε και από τα μέσα προβληματισμοί. "Κάναμε καλά; Μήπως ανάψαμε το εμπύρευμα της έντασης;" Ήταν όμως η κίνηση ΜΑΤ, καθώς κατέδειξε την πρόθεση. Αμετάθετη προσήλωση στην αναστήλωση της κοινωνικής ευταξίας. Ακολούθησε η ΑΣΟΕΕ για να εδραιωθεί το μήνυμα. Και το πήραν οι παραλήπτες.


Να μην ξεχάσουμε την ανεκτίμητη συνεισφορά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στη στρατηγική της διαχείρισης. Επί ημερών της βγήκαν και χρησιμοποιήθηκαν τα υδροφόρα Αίαντες. Συνεπώς, η όποια κλιμάκωση με ή χωρίς Αίαντες, με ή χωρίς drones, με ή χωρίς οποιουδήποτε άλλου μέσου χρήσης ήταν νομιμοποιημένη. Στο πλαίσιο αυτό, η παρουσία του πρώην πρωθυπουργού και των λοιπών στελεχών, μόνο ως γκροτέσκο και ως θλιβερός αυτοσαρκασμός εκλαμβάνεται.  

Το άπαν λοιπόν είναι η πολιτική βούληση. Όταν αυτή υπάρχει, τα υπόλοιπα απλοποιούνται. Η αστυνομία δια της σιδηράς χειρός Μαξίμου και Χρυσοχοΐδη, με ευκρινείς οδηγίες κι εντολές, μπορεί να πετύχει ότι για όλα τα προηγούμενα χρόνια φάνταζε λίγο πολύ ως ακατόρθωτο. 

Ωρίμασε όμως και η κοινωνία. Έργο κι αυτό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Επειδή ακριβώς απενεχοποίησε ενοχικά συμπλέγματα και ψευδεπίγραφες ιδεοληψίες. Ακόμα και οι πιο πούροι ιδεαλιστές αναρχικοί επιχαίρουν. Όπως δεν ήθελαν μαφίες και ναρκωτικά στην πλατεία, έτσι δεν θέλουν και μπαχαλάκηδες, χούλιγκανς, αφιονισμένους. Επιζητούν ένα πλατύ άνοιγμα της πλατείας προκειμένου να καλλιεργήσουν το έδαφος της άποψης. 

Όλοι λοιπόν βγαίνουν νικητές κι ευνοημένοι από την χθεσινή επέτειο (πλην χουλιγκάνων και αυτολοιδωρημένου ΣΥΡΙΖΑ). Μια επέτειο που αν μη τι άλλο αναζητά ανανοηματοδότηση, πάνω στην αυθεντική ιστορική μνήμη. Το Πολυτεχνείο είναι μνημείο ελευθερίας, ένας ζωντανός τύμβος για τη Δημοκρατία και τους φοιτητικούς- λαϊκούς αγώνες για ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Και είναι καιρός, έστω και σχεδόν μισό αιώνα μετά, ν' ανακτήσει το σεβασμό που του πρέπει.



του Γιώργου Καραϊβάζ