Μόνο με πειθώ οι τοπικές κοινωνίες θα δεχθούν τους ξένους

Στη «Γυναίκα της Ζάκυθος» του Διονυσίου Σολωμού, βλέπουμε ότι οι κάποιες πρόσφυγες από το ηρωικό Μεσολόγγι ζητούσαν βοήθεια ενώ οι άντρες τους πολεμούσαν πολιορκημένοι από τους
Τούρκους. Εκεί συναντούν την εχθροπάθεια, θα λέγαμε σήμερα, από την Γυναίκα της Ζάκυθος (από τις διάφορες αναγνώσεις του έργου, η πιο «ταξική» είναι του Βάρναλη. Στο πρόσωπό της κατακρίνεται η Ζακυνθινή αριστοκρατία έναντι των γυναικών και των αγωνιστών του Μεσολογγίου).
Στην «Σταχομαζώχτρα» του Παπαδιαμάντη βλέπουμε ότι οι κάτοικοι της καρπερής Εύβοιας αντιμετώπιζαν απαξιωτικά τους ξενομερίτες (όπως η θεία Αχτίτσα) που κατέφταναν στα μέρη τους για να μαζέψουν στάχυα.
Κατά την ανταλλαγή πληθυσμών Ελλάδας - Τουρκίας το 1923, οι πρόσφυγες της Ιωνίας που ήρθαν παρά τη θέλησή τους εγκαταλείποντας τις προαιώνιες εστίες τους, παρότι ομοεθνείς, αντιμετώπισαν τη δυσανεξία και το μίσος των ντόπιων, δε γυναίκες τους επιπροσθέτως την περιφρόνηση. Μέχρι και ένοπλα γιουρούσια έκαναν οι ντόπιοι στους καταυλισμούς τους, με αποτέλεσμα να υπάρξουν νεκροί πρόσφυγες.
Θέλουμε να πούμε, αρχέγονη και αταβιστική η ανάγκη του ανθρώπου να προφυλάξει τον χώρο του από την στιγμή που περιχαρακώθηκε σε αυτόν. Με αυτό δεν εννοούμε ότι είναι δικαιολογήσιμες οι αντιδράσεις των κατοίκων που δεν θέλουν μετανάστες στα μέρη τους. Απλώς θα έπρεπε να είναι κατανοήσιμες και με βάση αυτή την κατανόηση να προηγηθεί συζήτηση και ενημέρωσή τους.
Τα στελέχη και της προηγούμενης κυβέρνησης (από τα οποία δεν περίμενες και πολλά στο συγκεκριμένο θέμα, λόγω ιδεοληψίας και ελλιπούς ενσυναίσθησης ) αλλά κυρίως της νυν, θα έπρεπε να συζητήσουν επί μακρόν με τους κατοίκους τω περιοχών στις οποίες στέλνουν ανθρώπους. Έτσι θα μάθαιναν και τα προβλήματα που δημιουργούνται, και γιατί καταλήγει σε συμβίωση απέχθειας και αντιθέσεων και για τις δυο πλευρές.
Πως κι έγιναν δυσανεκτικοί και ρατσιστές ξαφνικά οι κάτοικοι στα Βρασνά, αντιμετωπίζοντας την κατακραυγή των εύκολων ανθρωπιστών του διαδικτύου; Μα είναι οι ίδιοι άνθρωποι που πέρυσι τον Χειμώνα είχαν δεχθεί 1.300, από τους οποίους έμειναν εκεί το Καλοκαίρι 250. Εκεί κοντά υπάρχουν επίσης δυο δομές με άλλους 2.000 ξένους. Ρώτησε κανείς επαΐων τι προβλήματα αντιμετώπισαν καθ’ όλο τον περσινό χειμώνα, κατά την συμβίωσή τους με ανθρώπους άλλης κουλτούρας;

Οι αντιδράσεις των τοπικών κοινωνικών εκδηλώνονται όλο και συχνότερα. Στην Κω δήμαρχος και κάτοικοι με μηχανήματα του δήμου μπλόκαραν στο λιμάνι την αποβίβαση μεταναστών /προσφύγων. Στη Χίο οι κάτοικοι Καμποχώρων βγήκαν στο δρόμο αποκλείοντας τη δίοδο οχημάτων προς τη ΒΙΑΛ. Δεν μας αρέσει πίσω από το πληκτρολόγιο των social media, αλλά στα Καμπόχωρα ζουν 1.000 κάτοικοι και οι μετανάστες/ πρόσφυγες αισίως έφτασαν τις 6.000. Αντιδράσεις υπήρξαν και στο Σιδηρόκαστρο στις Σέρρες και στα Γιαννιτσά. Και εκεί είχε προϋπάρξει φιλοξενία στο παρελθόν. Επομένως το πρόβλημα των τοπικών κοινωνιών δεν λύνεται με κραυγές περιφρόνησης . Μόνο με συζήτηση, πειθώ και αποδοχή εκ μέρους τους.
Αλλά και η αποδοχή αυτή θα είναι πρόσκαιρη και δυσανάλογη με το μέγεθος των φιλοξενούμενων. Σύμφωνα με δήλωση ανώτατου Ελληνα αξιωματούχου στο Associated Press, τις επόμενες 15 ημέρες η κυβέρνηση σχεδιάζει να μεταφέρει 5.000 μετανάστες στην ηπειρωτική χώρα». Ουδείς αντιλέγει ότι πρέπει να αποσυμφορηθούν τα νησιά, έστω και αν είναι ατελέσφορο (ατελέσφορο γιατί την Ανοιξη θα ξαναγεμίσουν). Τα άτομα αυτά, σύμφωνα με το Πρακτορείο θα φιλοξενηθούν σε ξενοδοχεία. Στόχος είναι ότι ο αριθμός των μεταναστών σε κάθε έναν από τους 54 νομούς της Ελλάδας να μην υπερβαίνει το 0,8% του πληθυσμού». Θα πάνε χωρίς να έχει επιτευχθεί η συναίνεση των τοπικών κοινωνιών; Μα θα ξαναέχουμε τα ίδια.
Παράλληλα ο Έβρος είναι διάτρητος. Οι ντόπιοι παραπονούνται ότι μετανάστες περιφέρονται αδέσποτοι και πεινασμένοι (και έχει σημασία αυτό γιατί η πείνα είναι κακός σύμβουλος) στα χωριά και στους δρόμους. Το βράδυ σε κάποια χωριά καλώς ή κακώς οι κάτοικοι φοβούνται να βγουν από το σπίτι τους. Κακώς έστω αλλά ουδείς δικαιούται να γίνει κριτής του φόβου τους.
Το «πρότζεκτ» μετανάστευση είναι τεράστιο. Μάλλον το ελληνικό κράτος για πρώτη φορά πρέπει να ξεπεράσει τον εαυτό του σε οργανωτική αποτελεσματικότητα. Τόσο για την γρήγορη διεκπεραίωση των υποθέσεων ασύλου όσο και για τις επιστροφές, αναγκαστικές ή εθελούσιες. Και φυσικά για τη διαμόρφωση χώρων διαμονής, καθώς τα ξενοδοχεία μετά την Ανοιξη δεν θα είναι διαθέσιμα. Και όλα αυτά πρέπει να γίνουν… χθες (και χωρίς να επαφιόμεθα στο τι θα κάνει η ΕΕ).