Η Δημοκρατία και ο Κουφοντίνας


Ακόμη και οι πλέον δύσπιστοι έχουν πειστεί για το τί τέξεται η επιούσα, η επαύριο δηλαδή της ημέρας που το πρώτο κανόνι της 17Ν θα υποστεί βλάβη υγείας ή κάτι
παραπάνω ανεπανόρθωτο, διεκδικώντας το δικαίωμα στην άδεια.

Η όποια κυβέρνηση προκύψει, θα βάλει αυθωρεί στο συρτάρι τα όποια σχέδια ανάπτυξης και οικονομικής ανάταξης της χώρας, μπροστά στη μάχη του Αρμαγεδδώνα που προοιωνίζεται ως απότοκο επακόλουθο, αίτιο κι αιτιατό. Γι αυτό και οι προειδοποιήσεις των ιδρυτικών μελών του Ρουβίκωνα, δεν πρέπει να τυγχάνουν μονοσήμαντης ερμηνείας. Περιγράφουν μια πραγματικότητα που ρίχνει ήδη βαριά τα πέπλα της ως εν δυνάμει αλλά δεδομένη απειλή.

Το λάθος του Κουφοντίνα ήταν η επιβλητικά προκλητική βόλτα στο κέντρο της Αθήνας και μάλιστα κοντά στο σημείο της πλατείας Συντάγματος, που η ρουκέτα "έσκαψε" την ψυχή και το σώμα του Θάνου Αξιαρλιάν. Το δεύτερο, η προκήρυξη για τον Σκάι που είχε λόγια και βερμπαλιστικές περγαμηνές ατόφια δικές του, με αποτέλεσμα να μην μπορεί ν' αποκλειστεί ακόμη κι αυτό το ενδεχόμενο της προσωπικής μέθεξης.

Είναι όμως όλα αυτά, εικασίες, πιθανολογίες, εκβιαστικοί προσανατολισμοί και δεδομένα, ικανά να διαμορφώσουν αποτέλεσμα, όταν μάλιστα κάποιοι μέσα στην αστυνομία βλέπουν κι ερμηνεύουν την απαγόρευση εξόδου στον Κουφοντίνα ως πολιτικό μέσο οπορτουνιστικού αυτοσκοπού για τη ναρκοθέτηση του περιβάλλοντος της κοινωνικής ειρήνης και δη, για μακρό χρονικό διάστημα ως κληρονομιά της όποιας νέας κυβέρνησης; Ένας ακόμα λόγος να διαλαμβάνονται και να εξετάζονται κάτω από όλες τις γωνίες του πρίσματος οι ρήσεις από τις Κασσάνδρες του Ρουβίκωνα. 

Αναντίρρητα η Δημοκρατία δεν πρέπει και δεν μπορεί να εκβιάζεται. Για να είναι Δημοκρατία όμως, θα πρέπει ν΄ αναγνωρίζει σε όλους ανεξαιρέτως, τα δικαιώματα που η ίδια έχει θεσμοθετήσει ως πυλώνες και ως καταστατική χάρτα τήρησης και σεβασμού της Δικαιοσύνης που τη διακρίνουν και την ξεχωρίζουν από τον απολυταρχισμό.



του Γιώργου Καραϊβάζ