Ποιες είναι οι επιπτώσεις του Πάρκινσον στο προσδόκιμο ζωής των ασθενών;



Εκτός από την κινητικότητα των ασθενών, η νόσος Πάρκινσον μπορεί να μειώσει και το προσδόκιμο επιβίωσής τους.

Αν, όμως, γίνει εγκαίρως η διάγνωση και οι ασθενείς κάνουν την κατάλληλη θεραπεία σε κάθε στάδιο της ασθένειάς τους, κερδίζουν πολλά και καλά χρόνια ζωής.

Όπως γράφουν στο επιστημονικό περιοδικό «Neurology» επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Rutgers και το Πανεπιστήμιο Harvard, όταν τη δεκαετία του ’60 ρωτούσε ένας ασθενής με νόσο Πάρκινσον «πόσο χρόνο έχω γιατρέ;», η συνήθης απάντηση ήταν 9,4 χρόνια κατά μέσον όρο.

Όπως, λέει ο νευρολόγος Παναγιώτης Ι. Ζήκος, υπεύθυνος του Ιατρείου Νόσου Πάρκινσον & Συναφών Διαταραχών του 251 Γενικού Νοσοκομείου Αεροπορίας, «εκτός από τα φάρμακα, υπάρχουν και οι επεμβατικές θεραπείες με τις οποίες έχουμε ασθενείς που ζουν μια ποιοτική ζωή 20 ή περισσότερα χρόνια με τη νόσο Πάρκινσον. Αν, λοιπόν, αναλογιστούμε ότι ένας άνθρωπος ηλικίας 60 ετών χωρίς Πάρκινσον μπορεί να αναμένει ότι θα ζήσει τουλάχιστον άλλα 23 έτη (αυτό είναι κατά προσέγγιση το μέσο προσδόκιμο επιβίωσης για το γενικό πληθυσμό), το να ζει ένας 60άρης ασθενής με Πάρκινσον 15 ή 20 χρόνια είναι πολύ σημαντικό. Το κλειδί, όμως, είναι να κάνουν οι ασθενείς εγκαίρως την απαιτούμενη θεραπεία, η οποία δεν είναι ίδια σε όλα τα στάδια της νόσου».

Σύμφωνα με τις ισχύουσες κατευθυντήριες οδηγίες, η θεραπεία της νόσου Πάρκινσον αρχίζει με λεβοντόπα ή φάρμακα από άλλες κατηγορίες, όταν οι ασθενείς έχουν κινητικά προβλήματα που επηρεάζουν την ποιότητα της ζωής τους. Στους ασθενείς συνιστάται επίσης να γυμνάζονται συστηματικά, καθώς και να κάνουν εξειδικευμένη φυσικοθεραπεία. Πρέπει επίσης να προσέχουν τη διατροφή τους και, αν χρειαστεί, να κάνουν άλλες συμπληρωματικές θεραπείες, όπως εργοθεραπεία, λογοθεραπεία κ.λπ.

Με το πέρασμα των χρόνων και καθώς η νόσος εξελίσσεται, μπορεί να χρειάζονται ολοένα μεγαλύτερες δόσεις φαρμάκων ή συνδυασμοί φαρμάκων για να διατηρούν μια καλή ποιότητα ζωής.

Τελικά, όμως, έπειτα από αρκετά χρόνια νόσου θα αρχίσουν να μην ανταποκρίνονται ικανοποιητικά στα φάρμακα. Πρακτικά αυτό σημαίνει πως τα φάρμακα δεν θα τους καλύπτουν για όλη τη διάρκεια της ημέρας, με συνέπεια να έχουν σημαντικές διακυμάνσεις στην κινητικότητά τους (θα εναλλάσσονται περίοδοι δυσκινησίας/ακινησίας με περιόδους καλής κινητικότητας).

«Όταν οι ασθενείς φθάσουν στο σημείο να χρειάζονται συνδυασμούς φαρμάκων τέσσερις ή περισσότερες φορές την ημέρα, που τους βοηθούν μεν, αλλά για λίγο, πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο πιο επεμβατικής θεραπείας για τη νόσο Πάρκινσον», εξηγεί ο κ. Ζήκος.

Οι επεμβατικές θεραπείες συνίστανται είτε σε διέγερση του εγκεφάλου με τοποθέτηση νευροδιεγέρτη DBS στο θώρακα, είτε σε συνεχή παροχή φαρμάκων στο λεπτό έντερο μέσω αντλίας η οποία τοποθετείται εξωτερικά.

Ωστόσο, αυτό προϋποθέτει ότι θα γίνει προσεκτική αξιολόγηση και επιλογή των ασθενών στους οποίους θα γίνουν αυτές οι θεραπείες, διότι δεν είναι όλοι κατάλληλοι υποψήφιοι γι’ αυτές.


Πηγή: healthreport.gr
_