Απορία ψάλτου βηξ για την εκπομπή Αλήθειες με τη Ζήνα


Όταν η ίδια η οικογένεια ευχαριστεί κι ευγνωμονεί κατ' επανάληψη τους συντελεστές της εκπομπής για την έρευνα κι αρωγή τους στην προσπάθεια διερεύνησης της
υπόθεσης δολοφονίας της φοιτήτριας, είναι απορίας άξιο πως το ΕΣΡ ξεπερνώντας κι αδιαφορώντας για την γνώμη- θέση τους, εκλαμβάνει ως αγνώμονες της μνήμης.
Αυτή είναι μια πρώτου είδους προσέγγιση γενικά στο τηλεοπτικό προϊόν- αποτέλεσμα σε σχέση με τους εντεταλμένους τηλεοπτικούς κριτές.

Βέβαια, υπάρχει μία μαύρη στιγμή στη διαδρομή της έρευνας. Η δημοσιοποίηση του βίντεο με την ανάσυρση της σορού από τη θάλασσα. Πολλές φορές στην παγκόσμια δημοσιογραφική κοινότητα εγκήπτει ο προβληματισμός για την αναγκαιότητα ή όχι δημοσίευσης σκληρών στιγμιότυπων, προκειμένου η κοινή γνώμη να ενημερωθεί και να κατανοήσει την αγριότητα και τον αποτροπιασμό που εμπεριέχεται μέσα σ' ένα στιγμιότυπο ή βίντεο. Φρικιαστικές σκηνές, που απαθανατίζουν ένα έγκλημα καθοσίωσης μαζικής κλίμακας ή ατομικής παραφροσύνης.
Εδώ δεν ετίθετο τέτοιο ζήτημα. Ήταν λάθος η επιλογή.


Αρκεί όμως αυτό για να σβήσει μία ερευνητική- πολλές δε φορές αποκαλυπτική για όλα συνέβησαν; Ίσως ναι, ίσως όχι. Σε κάθε διαλεκτικής μορφής πρόβλημα υπάρχει η θέση και η αντίθεση. Πάντα και πάνω απ' όλα όμως υπάρχει και προέχει η ανασύνθεση καθεαυτού του προβληματισμού, ώστε ν' αποτυπωθεί και ο ηθικός και ο δεοντολογικός κανόνας.


Η απαγόρευση προβολής ενημερωτικών τηλεοπτικών εκπομπών όμως - ανεξαρτήτως θεραπείας ή όχι της απόφασης- τί ακριβώς σημαίνει και σηματοδοτεί; Μήπως τον αρτηριοσκληρωτισμό ή την ιδεοληψία του άμεμπτου κι αδέκαστου τηλεκριτή; Σκέφτηκε ποτέ κανείς ότι η απαγόρευση δια του αποφασίζομεν και διατάσσομεν γεννά χίμαιρες πίσω από το παραβάν και τις όποιες σκιές κρύβει ο πλουραλισμός, η δεοντολογία και στο κάτω κάτω της γραφής η ίδια η Δημοκρατία;
Είπαμε. απορίες ψάλτου βηξ.




του Γιώργου Καραϊβάζ

_