Όλοι χαμένοι λοιπόν - Του Γιάννη Μακρή

Από το facebook του Γιάννη Μακρή



Πριν λίγες ημέρες η κοινωνία μας παρακολούθησε ένα καθημερινό φαινόμενο για τους μεν, ένα δράμα για τους δε…..
Ο τραγικός επίλογος με τον θάνατο ενός ανθρώπου που ακόμη για την αιτία η ιατροδικαστική έρευνα δεν έχει αποφανθεί, διχάζει ακόμη μια φορά την Ελληνική κοινωνία!
Τα γιατί που θέτουν εκατέρωθεν οι δυο αντιμαχόμενες πλευρές είναι πολλά και δυστυχώς ακόμη κι αν απαντηθούν δεν θα ικανοποιήσουν καμία πλευρά….
Το πραγματικό ερώτημα του διχασμού για κάθε περιστατικό που μπορεί να διαδραματιστεί, είναι για το ποια είναι η αιτία που διχάζεται όλος αυτός ο κόσμος;
Κάποιοι μιλούν για επανάσταση απέναντι στο κλασικό και στο κατεστημένο....
Κάποιοι άλλοι μιλούν για προσπάθεια ανατροπής όλων των ηθικών αρχών που πέρασαν μέσα απ τα βάθη των αιώνων μέσα από τις παραδόσεις.....
Το περιστατικό με τον Ζακ Κωστόπουλο καθώς και ένα σωρό άλλα περιστατικά που καθημερινά συμβαίνουν στην χώρα μας, σε άλλες χώρες θα είχαν τελειώσει μέσα σε 5 λεπτά και η κοινή γνώμη δεν θα χρειάζονταν να βγάζει συμπεράσματα, μιας και αυτά θα ήταν ήδη δεδομένα….
Ένα πολλαπλό δράμα που απαρτίζεται από τέσσερις οπτικές γωνίες.....
Από την μια πλευρά έχουμε έναν καταστηματάρχη που έχει υποστεί ακόμη μια φορά απειλή από έναν επίδοξο ληστή.
Από την άλλη έχουμε έναν οροθετικό άνθρωπο που θεωρείτο ασθενής και πασκίζει να εξασφαλίσει την δόση του.
Μια ομάδα ανθρώπων που δεν αντιδρά απλά παρακολουθεί και στην κοινωνική ψυχολογία το φαινόμενο αυτό ονομάζεται διάχυση ευθύνης και αφορά την τάση ενός ατόμου να υποθέτει ότι οι άλλοι θα αναλάβουν ευθύνη για κάτι που συμβαίνει, με συνέπεια κανείς να μην την αναλαμβάνει.
Από την αντίπερα όχθη η τελευταία σκηνή του δράματος, η συνήθως ύποπτη αστυνομία που προσπαθεί να επιχειρεί και να δίνει λύσεις απέναντι στην κοινωνική κατακραυγή που ξέρει μόνο να την κρίνει.
Όλοι χαμένοι λοιπόν!
Ο μεν καταστηματάρχης μπλεξίματα με την δικαιοσύνη και την συνείδησή του, που είναι το λιγότερο, μιας και πλέον στοχοποιήθηκε ολόκληρη η ζωή του...
Ο Ζακ από θύτης έγινε θύμα πληρώνοντας με την ζωή του τις επιλογές που έκανε και την ανυπαρξία ενός κράτους που δεν τον στήριξε όταν το είχε ανάγκη.
Το πλήθος ίσως χάσει την ηρεμία του αν μπει στο ερώτημα πως αν έκανε κάτι ίσως άλλαζε το αποτέλεσμα.
Οι μεν αστυνομικοί θα υποστούν ακόμα μια φορά την βάσανο της Ε.Δ.Ε και της δικογραφίας , μιας και δεν θα βγει κανένας αρχηγός να πει πως έτσι επιτάσσουν οι κανόνες εμπλοκής και χειροπέδησης και ως εκ τούτου αυτό είναι εκπαιδευμένοι να κάνουν να δρουν με γνώμονα πρωτίστως την σωματική τους ακεραιότητα, του δράστη, της τάξης και του χώρου, μιας και είναι οι μόνοι που πήγαν να δώσουν λύση δίχως να έχουν ατομικό συμφέρον μόνο και μόνο γιατί αυτή είναι η δουλειά τους……
_