Δεν είναι όλες οι καταλήψεις για καλό

Η είδηση: γύρω στα 50 άτομα αποφάσισαν ότι πρέπει να... εξεγερθούν ενάντια στη μετατροπή της επετείου του Πολυτεχνείου σε εμποροπανήγυρη. Δεν έχει σημασία που η κοινωνία δεν το θεωρεί
προτεραιότητα· αυτοί ξέρουν. Αλλωστε, το πιθανότερο είναι μέσα από τον... δυναμισμό της δράσης τους να ξυπνήσουν τα... πρόβατα που ασχολούνται με τη φτώχεια, την ανεργία ή το πώς θα πληρώσουν τον ΕΝΦΙΑ.
Επειδή πολλοί προσπάθησαν να τους μεταπείσουν, από τις λέξεις που επαναλαμβάνονται μονότονα στον αντίλογο των καταληψιών, δηλαδή «τα κομματόσκυλα» και κυρίως το «δεν γουστάρω» -που είναι η απάντηση ό,τι κι αν ρωτήσεις-καταλαβαίνεις το...σκεπτικό τους.
Η συνέχεια της είδησης: τόσο η ΚΝΕ όσο και άλλες οργανώσεις της Αριστεράς, συγκεντρώθηκαν την Τετάρτη έξω από το ΕΜΠ , αλλά επέλεξαν να μην επιχειρήσουν την ανακατάληψή του. Την Πέμπτη οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς μαζί με αναρχικές συλλογικότητες που διαφωνούν με την κατάληψη εισήλθαν ειρηνικά στο ΕΜΠ χωρίς να επιχειρήσουν να εξωθήσουν τους καταληψίες -οι οποίοι οπισθοχώρησαν και παρέμειναν στο κτίριο Γκίνη - και μάλλον καλά έκαναν.
Τίποτα καλό δεν θα προέκυπτε αν στον μονότονο ψαλμό αντιπολίτευσης και ΜΜΕ περί νόμου, τάξης και άβατου των Εξαρχείων, προστίθετο και μια... βεντέτα μεταξύ αριστερών και αντεξουσιαστών.
Μήπως είναι υπερβολές τα περί βεντέτας; Είναι σαφές ότι ο αναρχικός χώρος δεν έτρεξε να συνδράμει τη φαντασιακή εξέγερση των 50 πιτσιρικάδων, από την άλλη από μεγάλο τμήμα του μάλλον υπάρχει σιωπηρή ανοχή. Αυτή η ανοχή σε συνδυασμό με μία βίαιη εισβολή μπορεί να είχε απρόβλεπτα αποτελέσματα.
Συζητώντας με φίλους του... χώρου ή διαβάζοντάς τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο κοινός τόπος πολλών είναι ότι μπροστά στην κατάντια του εορτασμού ή την υποκριτική κατάθεση στεφάνων από τα κόμματα της εξουσίας, η κατάληψη μπορεί να μην είναι σοβαρή ενέργεια, αλλά δεν είναι και επιβλαβής.
Είναι όμως έτσι; Το γεγονός ότι η Αριστερά-του ελευθεριακού χώρου συμπεριλαμβανομένου- δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει την επιλογή 50 νεαρών, όχι με μια δυναμική κινητοποίηση, που είναι το εύκολο, αλλά με μια μαζική συγκέντρωση που να επιβάλει τη θέλησή της διά του όγκου, αναδεικνύει την αδυναμία του κινήματος .
Ακόμη χεΙρότερα φαίνονται τα πράγματα αν σκεφτούμε ότι το Πολυτεχνείο είναι η μόνη αριστερά προσανατολισμένη επέτειος. Για πολλούς προοδευτικούς πολιτες αποτελεί τη μόνη τους επαφή με το κινημα. Ταυτόχρονα, για ένα τεράστιο τμήμα εφήβων ή και παιδιών αποτελεί την πρώτη τους επαφή με την πολιτική, την πρώτη τους ευκαιρία να συζητήσουν πράγματα που να έχουν σχέση με τα πολιτικά προτάγματα της Αριστεράς.
Με αυτά δοσμένα, αν φέτος δεν μπορέσει κανένα σχολείο να καταθέσει στεφάνι στο Πολυτεχνείο, με όλες τις συζητήσεις μεταξύ των μαθητών που αυτή η ενέργεια συνεπάγεται, θα είναι αρνητικό για μια ολόκληρη φουρνιά μαθητών.
Ακόμα χειρότερα, αν δεν μπορέσει κανένας γονιός να πάρει το ανήλικο παιδί του και πηγαίνοντας να αφήσουν ένα λουλούδι να του δοθεί η ευκαιρία να του μιλήσει για τα παιδιά που αγωνίστηκαν για την ελευθερία και γι’ αυτούς που τα σκότωσαν, δηλαδή για «εμάς» και τους «άλλους» επειδή δεν έγινε ο εορτασμός στο ΕΜΠ το τριήμερο της 17ης Νοέμβρη ,κάτι που από το ‘73 ώς σήμερα δεν έχει ξανασυμβεί, θα είναι το προεόρτιο κακών εξελίξεων για το μέλλον.
_