"Όλοι γνωρίζουμε πως αστυνομικοί κατά το παρελθόν αφαίρεσαν τη ζωή πολιτών άδικα, Αλλά...."

Θα σχολιάσω ένα πράγμα σχετικά με την ανακοίνωση της «ανοικτής συνέλευσης ενάντια στην αστυνομική κατοχή», που καλεί τους κατοίκους των Εξαρχείων να
συμμετάσχουν μαζί τους στη βία κατά των αστυνομικών. Το ότι τελειώνουν την ανακοίνωσή τους για προτροπή βίας με τις λέξεις «με τον καθημερινό αγώνα τιμάμε τους δολοφονημένους από το κράτος».
Όλοι γνωρίζουμε πως αστυνομικοί κατά το παρελθόν αφαίρεσαν τη ζωή πολιτών άδικα. Είναι φυσικό επακόλουθο, και υγιές θα έλεγα, σε μια Δημοκρατία να τιμάται η μνήμη αυτών των ανθρώπων από όλους. Πέρα από την καταδίκη της Δικαιοσύνης οι επίορκοι αστυνομικοί έχουν υποστεί και τη καταδίκη στις συνειδήσεις ημών των υπολοίπων αστυνομικών. Μόνο στα χαρτιά θεωρούνται, πλέον, συνάδελφοι. Δεν τους θέλουμε κοντά μας.
Από την άλλη, και εμείς οι αστυνομικοί έχουμε νεκρούς από δολοφόνους που προέρχονται από τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Τους οποίους νεκρούς τιμούμε και μνημονεύουμε στην αστυνομική οικογένειά μας.

Τα παράδοξα.

• Τους δολοφόνους των νεκρών μας ο αντιεξουσιαστικός χώρος τους ηρωοποιεί. Ο Κουφοντίνας δεν αποκηρύσσει τις δολοφονικές ιδέες του και για αυτό το λόγο βρίσκεται μπροστάρης στο χώρο. Ο Ρουβίκωνας και άλλες αντιεξουσιαστικές δυνάμεις χαίρονται που ως δολοφόνος παραμένει σταθερός στις θέσεις του.

• Η συλλογικότητα ενάντια στην αστυνομική κατοχή με την ανακοίνωσή της θέλει να τιμήσει τους δικούς της αδικοχαμένους με τουλάχιστον επικίνδυνες σωματικές βλάβες κατά νέων αστυνομικών. Δηλαδή επιθυμεί τη συνέχιση του κύκλου αίματος.
Νομίζω ότι γίνεται σαφές σε κάθε σκεπτόμενο πολίτη ότι δεν υπάρχει κανένα ηθικό πλεονέκτημα στην ιδεολογία αυτών των ανθρώπων. Το μίσος έχει μπολιάσει μέσα τους και δε διαφέρει σε τίποτα με το ρατσιστικό, ναζιστικό ή οπαδικό μίσος. Δε παλεύουν για καμία ανατροπή προς το καλύτερο, δεν υπηρετούν κανέναν σκοπό, δε προσφέρουν τίποτα και σε κανέναν, δεν υπάρχει όχι μόνο ενδιάμεσος, αλλά ούτε τελικός προορισμός η ειρήνη. Καταστρέφουν, κτυπούν, σκοτώνουν για να σκοτώσουν. Η μεγαλύτερη κατάρα για αυτούς θα ήταν να επέλθει η αταξική κοινωνία (αυτή που υποτίθεται ονειρεύονται) και να αναγκαστούν να ζήσουν ειρηνικά με τους υπόλοιπους ανθρώπους.



κείμενο του Φωτεινού Παγιαύλα στο facebook

_