Ο Άκης, η γενική απεργία στις φυλακές και η υπόκλιση του "τρομοκράτη"

Ο Τάσος Θεοφίλου, έγκλειστος στον Κορυδαλλό για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση και κατηγορούμενος για ληστεία μετά φόνου, έχει ένα μοναδικό τρόπο να
περιγράφει και ν' αναπαριστά ενδιαφέροντα στιγμιότυπα που διαδραματίζονται μέσα στις φυλακές, δημοσιοποιώντας τα ως αφηγήσεις στο gacebook.


"Είναι ημέρα γενικής απεργίας.
Πετυχαίνω Άκη έξω από αρχιφυλακείο. Πασχίζει να ανοίξει την πρώτη βαριά κιγκλίδα στο δρόμο του για την επιστροφή προς την πτέρυγα. Είναι τόσο γέρος και εξασθενημένος που το βάρος της σχεδόν τον παρασύρει. Τον κοιτάζω· έχω κέφια.
Του λέω: «Κύριε υπουργέ, τα σέβη μου» και τον βοηθάω να περάσει.
Πέντε χρόνια φυλακής έφυγαν από πάνω του σε μια στιγμή. Με κοιτάζει με το χαμόγελο και την αυτοπεποίθηση που είχε κάποτε.
Με ρωτάει: «Εσείς δεν απεργείτε;»
«Κρατούμενος είμαι» του λέω.
«Όλοι πρέπει να απεργήσουμε» μου απαντάει.
Ενώ του γνέφω συγκαταβατικά και με κάποια ίσως ειρωνική διάθεση να διαγράφεται στο πρόσωπο μου πως συμφωνώ, εκείνος γυρίζει στον υπάλληλο και του απευθύνει το ίδιο ερώτημα. Καθώς ο υπάλληλος τον κοιτάζει απαξιωτικά, το πρόσωπο του παίρνει ξανά την δυστυχή όψη του κρατούμενου. Την όψη του έκπτωτου –αυτός ο παραλίγο πρωθυπουργός. Του καθάρματος που θυσιάστηκε για να εξαγνίσει τελετουργικά τη μιαρή τάξη του.
Το φρύδι του, τα τελευταία πέντε χρόνια, το σηκώνει μόνο προκειμένου να διαμαρτυρηθεί στους αρχιφύλακες για τις σε βάρος του διακρίσεις. Και είναι αλήθεια πως οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε στριμώχνονταν για να φωτογραφηθούν δίπλα του –πιθανόν σε τίποτα εγκαίνια καινούριων φυλακών– τώρα διασκεδάζουν να τον ταπεινώνουν αφού αυτό είναι το υλικό από το οποίο φτιάχνεται η εξουσία."